Ներքին ինքնադիտարկման ամենատարածված ձևերից մեկը մտահոգությունն է այն մասին, թե ինչ կարող են մտածել ուրիշները մեր մասին։ Գուցե նրանք կարծում են, որ մենք ազնիվ չենք, անկեղծ չենք, ճշմարտացի չենք, քաջ չենք և այլն։ Ամենահետաքրքիրն այս ամենի մեջ այն է, որ մենք ցավալիորեն անտեսում ենք էներգիայի այն հսկայական կորուստը, որը նման մտահոգությունները բերում են մեզ։ Թշնամական վերաբերմունքի շատ դրսևորումներ որոշ մարդկանց նկատմամբ, ովքեր մեզ ոչ մի վնաս չեն պատճառել, պայմանավորված են հենց ներքին ինքնադիտարկումից ծնված նման մտահոգություններով։

Մարդն իր հետ նույնացած, խղճում է իր վիճակը և նույնիսկ սկսում է հաշիվներ պահել: Այսպիսով նա մտածում է, որ այսինչը, այնինչը, կնքահայրը, կնքամայրը, հարևանը, գործատերը, ընկերը և այլն, այլն, այլն, չեն վճարել նրան պատշաճ ձևով՝ չնայած իր բոլոր հայտնի բարությունների, և սրա մեջ խրված՝ նա դառնում է անտանելի և ձանձրալի բոլորի համար: Այսպիսի մարդու հետ գործնականում հնարավոր չէ խոսել, քանի որ ցանկացած զրույց անպայման կհանգի իր հաշվապահական գրքույկին և իր այդքան գովազդված տառապանքներին:

Եթե մեկը ապրում է ակնթարթից ակնթարթ, պահից պահ, տառապելով այն բանի համար, ինչ իրեն պարտք են, այն բանի համար, ինչ իրեն արել են, այն դառնությունների համար, որ պատճառել են իրեն, միշտ նույն երգով, ոչինչ չի կարող աճել նրա ներսում։ Այն զգացումը, որ քեզ պարտք են, այն ցավը, որ ուրիշներն են քեզ պատճառել և այլն, կանգնեցնում է հոգու ներքին առաջընթացը։

Հեղափոխական հոգեբանության հարցերում, մեկը, ով շատ լավ է երգում —մենք չենք խոսում գեղեցիկ ձայնի կամ ֆիզիկական երգի մասին— իհարկե, չի կարող գնալ իր սահմաններից դուրս։ Նա մնում է անցյալում... Մի մարդ, ով խոչընդոտված է տխուր երգերով, չի կարող փոխել իր Էության Մակարդակը։ Նա չի կարող գնալ այն բանից դուրս, ինչ է։ Էության Բարձրագույն Մակարդակի հասնելու համար անհրաժեշտ է դադարել լինել այն, ինչ կանք։ Մենք պետք է չլինենք այն, ինչ կանք։ Եթե մենք շարունակենք լինել այն, ինչ կանք, մենք երբեք չենք կարող անցնել Էության Բարձրագույն Մակարդակի։

Այնուամենայնիվ, ոչ բոլոր երգիչներն են հրապարակային, կան նաև պահպանողականներ․ նրանք իրենց երգը չեն երգում ուղղակիորեն, այլ գաղտնի են երգում: Սրանք մարդիկ են, ովքեր շատ են աշխատել, ովքեր չափազանց շատ են տառապել, նրանք խաբված են զգում, կարծում են, որ կյանքը պարտք է իրենց այն ամենը, ինչին երբեք չկարողացան հասնել: Նրանք, սովորաբար, զգում են ներքին տխրություն, միապաղաղության և սարսափելի ձանձրույթի զգացում, ներքին հոգնածություն կամ հիասթափություն, որի շուրջ կուտակվում են մտքերը:

Անկասկած, գաղտնի երգերը փակում են մեր ճանապարհը Ինքնաիրականացման ներքին ուղում։ Դժբախտաբար, այդպիսի ներքին գաղտնի երգերը անտեսանելի են մնում մեզ համար, եթե դիտավորյալ չենք դիտարկում դրանք։ Ակնհայտորեն, ինքնադիտարկման ցանկացած գործողություն թույլ է տալիս լույսին թափանցել մեր մեջ, մեր ներքին խորքերում։ Ոչ մի ներքին փոփոխություն չի կարող տեղի ունենալ մեր հոգեկանում, եթե այն չի բերվում ինքնադիտարկման լույսի ներքո։