Մեզ պետք է հետաքրքրի այն, ինչ կոչվում է ԷՈՒԹՅՈՒՆ, Գիտակցությունը: Այդ է հիմնականը, որովհետև Էությունը չի անցնում. Էությունը Էությունն է...

Մարդը կյանքում երբեմն բախվում է դժվար խնդիրների հետ։ Երբեմն պատահում է, որ նա չի գտնում խնդրի լուծումը կամ ելքը, և այն մեր մտքի առաջ դառնում է հսկայական, հրեշավոր, հսկայական։ Այնուհետև նա հանձնվում է անհանգստություններին և ասում՝ «ի՞նչ անեմ, ինչպե՞ս անեմ»։ Նա փախուստ չի գտնում, և խնդիրն ավելի հրեշավոր, հսկայական ու հսկայական է դառնում այն չափով, որքան նրա մասին շարունակում են մտածել։ Բայց գալիս է այն օրը, երբ եթե մենք ուղղակիորեն և վճռականորեն դիմակայենք խնդրին, տեսնում ենք, որ խնդիրը ոչնչանում է, ինքնին կործանվում է, այն պատրանքային բնույթ ունի։

Սովորաբաբար երևում է, որ խնդիրները ենթարկվում են վախին. վախի թերությունը խնդիրները կենդանի է պահում: Մարդ վախենում է կյանքից, վախենում է մահից, վախենում է ուրիշների կարծիքից, այն բանից, թե ինչ կմտածեն, բամբասանքից, զրպարտությունից, թշվառությունից, քաղցից, մերկությունից, բանտից: Ամեն ինչից վախենում է, և դրա պատճառով խնդիրներն ավելի ու ավելի անլուծելի, ավելի ուժեղ են դառնում:

Եթե մարդը երբեք չի նույնականացնում իրեն որևէ իրադարձության, խնդրի կամ իրավիճակի հետ, նա կարողանում է միշտ զգոն և արթուն մնալ։ Եվ հենց այդ զգոնության վիճակում է նա բացահայտում իր հոգեբանական թերությունները։ Հայտնաբերված թերությունը պետք է հասկանալ, ապա վերացնել։

Երբ մարդը չի ճանաչում իր մեջ դրսևորվող թերությունը, սովորաբար այդ թերությունները պրոյեկտվում են ուրիշների վրա։ Դրանք մեր ներսում փնտրում են նույնականացում, որպեսզի մենք չճանաչենք դրանք, և այդպես չկարողանանք հայտնաբերել կամ վերացնել դրանք։

Զայրույթի հետ նույնականացումը մեր գիտակցությունը այնքան է քնեցնում, որ մենք կարող ենք մի քանի օր նույնականացված մնալ՝ առանց հոգեբանական աշխատանքին վերադառնալու։ Անհրաժեշտ է, որ ամեն պահի պայքարենք՝ թույլ չտալով մեզ նույնականացվել։

Եթե ամեն անգամ, երբ ինչ-որ մեկը թերությունով է հայտնվում, մենք ինքներս մեզ դիտարկենք, կտեսնենք, որ ինչ-որ բան շարժվում է մեր մեջ և չի ուզում, որ մենք դա նկատենք։ Այդ իսկ պատճառով է, որ այն արձագանքում է և փորձում է ստիպել մեզ քննադատել, թե այս կամ այն մարդն ինչ է անում, որպեսզի մեր Գիտակցությունը քնի և մենք չկարողանանք բացահայտել այն։

Այլ արձագանքներում մենք կարող ենք հայտնաբերել, որ ներքուստ ունենք այն թերությունը, որին հակառակը տեսնում ենք արտաքնապես: Օրինակ՝ եթե տեսնում եմ մեկին, ով իր փողերը շռայլում է, և իմ ներսում ունեմ ժլատության թերությունը, ապա այս թերությունն արձագանքում է, երբ իր հակառակն է տեսնում դրսում։ Հետո զզվանք եմ զգում:

Մինչ մարդը դիտարկում է ներքին աշխարհը, նա բացահայտումներ է անում և կարող է վերացնել այն, ինչ հասկանում է։ Բայց եթե տեղի է ունենում Նույնականացում, հաջորդ քայլը կլինի Քննադատությունը։ Հենց որ մենք նույնականանում ենք, սկսում ենք դատել մյուս անձին, քննադատում ենք այն թերությունը, որը նախագծել ենք նրա վրա։ Որպես արդյունք, Գիտակցությունը քնում է և կորցվում է սեփական Քննադատական Դատողությունը։

Մտածենք այս մասին. եթե մենք ինքներս մեզ չենք ճանաչում, ինչպե՞ս կարող ենք հավատալ, որ ճանաչում ենք ուրիշներին:

Բայց ո՞վ է դատում։ Երբ մենք ուրիշներին ենք դատում, հաճախ բացահայտում ենք մեր սեփական թերությունները։ Դրանք մեր սեփական թերություններն են, որոնք արտաքնապես արտահայտում են այն, ինչ ունենք ներսում։

Հետևաբար, մեր կայացրած դատավարությունը սխալ դատավարություն է, և ի՞նչ է լինում այդ սխալ դատավարության հետ: Այդ դատավարությունը զրպարտություն է, որն ի վերջո հանգեցնում է վատ հարաբերությունների դատված անձի և դատողի միջև: Էզոթերիզմում իրականում կարևոր է այն, թե ինչպես ենք մենք ներքինապես կապված միմյանց հետ, եթե մարդը դատում է մեկին, նա դառնում է նրա թշնամին։

Ինքնաքննադատությունը հիմնարար է։ Այն թույլ է տալիս տեսնել մեր սեփական թերությունը արտացոլված այնտեղ՝ դիմացինի մեջ։ Եթե մենք գիտակցենք, որ ունենք այդ թերությունը, կարող ենք խնդրել դրա վերացումը, և այն կվերացվի։

Մարդը չափից շատ ժամանակ է կորցնում ուրիշներին դատելով։ Էզոթերական աշխատանքում, երբ, օրինակ, դատվում է Մի Ուսուցիչ, մարդու զարգացումն ընդհատվում է։ Եթե ​​մենք չունենք ուրիշների, ովքեր ենթադրաբար մեր գիտակցության նույն կամ ավելի ցածր մակարդակի վրա են, արարքները հասկանալու կարողություն, ապա առավել ևս չենք կարող դատել ավելի բարձր գիտակցության մակարդակ ունեցող Էակների արարքները։